Monday, January 16, 2017

Malayalam Long Poem 009. Kaalam Jaalaka Vaathilil. Full Book. P.S.Remesh Chandran

If you are an international reader, you can read this poem here. You needn't have installed ISM fonts in your computer.

ML 009




കാലം ജാലക വാതിലില്

പി.എസ്സ്. രമേശ് ചന്ദ്ര൯
  
ഒന്ന്

നീലജലത്തിന്നനന്ത വിസ്തൃതി-
യില്നൂറ്റാണ്ടുകളായ്,
ജീവ൯റ്റെയുള്ത്തുടിപ്പുകള് കതിരി-
ട്ടുണരും കണികകളായ്,

ഒഴുകിയ സൂക്ഷ്മശരീരിണികള് ചേ൪-
ന്നൊരുമിച്ചൊന്നായി;
മനുഷ്യനെത്ര മനോഹര,നെങ്കിലു-
മെഴുതാനില്ലൊന്നും.

എ൯റ്റെനാടി൯ പുഴയും പൂക്കളു-
മുത്സവരാത്രികളും,
നിശബ്ദമാകും വനമദ്ധ്യത്തിലെ
നീലക്കുയിലുകളും,

വിയ൪പ്പുതുള്ളിയില് മഴവില്ലെഴുതും
ഗ്രാമപ്പുഞ്ചിരിയും,
വിശുദ്ധ,മെത്ര വിമോഹന,മെങ്കിലു-
മെഴുതാനില്ലൊന്നും!

രണ്ട്

നിങ്ങള് പൊയ്മുഖമൂരുക, തെരുവുക-
ളുറക്കമുണരുന്നു;
നിങ്ങള് കണ്ണുകള് കഴുകുക, പുലരി-
ത്തുടുപ്പു മായുന്നു.

ഞങ്ങള് പണിയും വയലേലകളുടെ
വസന്തരാത്രികളില്,
ചാട്ടവാറുകള് ചീറ്റിയ ചോര-
ച്ചുകപ്പു പടരുന്നു.

ഞങ്ങളുറങ്ങും മണ്കുടിലുകളുടെ
മന്ദഹാസത്തില്,
കരഞ്ഞുവറ്റിയ കണ്ണി൯കാളിമ
തുള്ളിത്തൂവുന്നു.

നിങ്ങള് പാദുകമൂരുക, തെരുവുകള്
തീപ്പൊരി തുപ്പുന്നു;
അച്ഛസ്ഫടിക ജലാശയമല്ലിതു
വിസ്തൃത മരുഭൂമി.

മൂന്ന്

ഓണപ്പുടവകള് നമ്മുടെയോമന
ചൂടിയകാലം പോയ്‌,
തിരുവാതിരയൂഞ്ഞാലു മറഞ്ഞൂ
കഴുകുമരങ്ങള്ക്കായ്.

നമ്മുടെ ചുക്കാനൊടിഞ്ഞു, കാല്ക്കലെ
മണ്ണും മറയുന്നു;
നമ്മുടെ ചുറ്റും നിരന്നു തോക്കുകള്
തീമഴ ചൊരിയുന്നു.

ചുമലില് തൂങ്ങിയ കിഴവ൯ കൈയ്യുകള്
ചങ്ങലയാക്കുന്നു;
കാണാതൊന്നും ചൊല്ലാതാരാ-
ണൊഴുകി നടക്കുന്നു?

ചുറ്റും ചിതയിലെയെരിയും തീയില്
സത്യം നിങ്ങള് കണ്ടു,
നിങ്ങളുറങ്ങിയുണ൪ന്നതുപോലൊരു
കനവായന്നും കരുതി.

ഓ൪ക്കുക, നിത്യം കനവി൯ ചിറകില്
ഒഴുകിനടന്നതു നിങ്ങള്;
പിന്നിടുമോരോ സീമകളും നീ
കാലം നിശ്ചലമാകില്.

പണ്ടൊരു വൃദ്ധനഹങ്കാരത്താല്
യാങ്കികളോടൊരു ചോദ്യം:
"നല്കാമോയീ മണ്ണിനെ മുഴുവ൯,
രൊക്കം കാശിനു മാത്രം?"

ഇന്നാ വൃദ്ധനു സന്തോഷിക്കാം,
കുഞ്ഞുകിടാങ്ങളിലൂടെ
വാങ്ങിയതി൯ഡൃയെ മാത്രവുമ,ല്ലൊരു
സംസ്കാരത്തെത്തന്നെ.

നിത്യവുമിത്തിരി മത്തുപക൪ന്നാല്
പോരും ഗാന്ധിജി കൂടെ,
പിന്നാണോ നട്ടെല്ലുതക൪ന്നെരി-
തീയില്പ്പിടയും ജനത?

അച്ഛ൯ ചെങ്കോല് താഴേയ്ക്കിട്ടാ-
ലോടിയെടുക്കും മകളും,
മകളുടെ ചെങ്കോല് താനെയൊടിഞ്ഞാ-
ലവളെത്താങ്ങും മകനും!

പ്റകൃതിയൊരല്പം പ്രതികാരത്തി൯
ദാഹം തീ൪ത്തന്നേരം,
ഒഴുകിനടന്നതു നിങ്ങള്മാത്രം
ചിന്തകള് ചിറകുകളാക്കി.        

തട്ടിത്തഴുകാ൯ വന്ന കരങ്ങളില്
മുത്തം നല്കീ നിങ്ങള്,
ചുംബനമേകിയ ചുണ്ടുകളെല്ലാം
താഴിട്ടന്നവ൪ പൂട്ടി.

ആ൪ത്തുചിരിച്ചൊരു നാവുകളെല്ലാ-
മരിയാനാജ്ഞകള് നല്കി,
കണ്ടുകരഞ്ഞൊരു കണ്ണുകളൊന്നും
കണ്ടീലിനിയൊരു തിങ്കള്.

നാല്

ചുള്ളിയൊടിക്കാ൯ പോയവ൪ തിരികെ-
പ്പോരുന്നില്ലല്ലോ,
പൊന്തക്കാട്ടിലവരുടെ ദേഹം
കഴുക൯ കൊത്തുന്നു.

കാട്ടുകിഴങ്ങിനു പോയവരെവിടേ
കാണുന്നില്ലല്ലോ,
കാടിന്നുള്ളില്ക്കലാപകാരികള്
യോഗം ചേ൪ന്നത്രെ!

കുടിലില്ക്കുഞ്ഞിനെയാക്കിപ്പോയവ൪
തിരിച്ചു ചെന്നപ്പോള്
കുടിലുകള് കത്തു,ന്നവിടൊരു നീന്തല്-
ക്കുളം വരുന്നത്രെ!

നാലുംകൂടിയ കവലയിലാരോ
ചുവരുകളെഴുതുന്നു,
കുട്ടികള് തെരുവില്പ്പാടിനടക്കു-
ന്നവരുടെ സൂക്തങ്ങള്.

മുഷ്ടിചുരുട്ടി വിളിക്കുന്നാരോ
മുദ്രാവാക്യങ്ങള്,
വെടിയുടെയൊച്ചകളുയരു,ന്നാരോ
ചുമച്ചു തുപ്പുന്നു.

വിളക്കുറങ്ങിയ വീട്ടിന്നുള്ളില്
നെടുവീ൪പ്പുയരുന്നു,
വിശന്നുവീണുതള൪ന്നുമയങ്ങു-
ന്നരുമക്കുഞ്ഞുങ്ങള്.

ഓരോ കുടിലിനുമോരോ കഴുമര-
മുയ൪ന്നു നമ്മള്ക്കായ്,
ഓരോകഴുവിലുമുല്‌ക്കകളാകു-
ന്നോരോ നക്ഷത്രം.

'കക്കയ'മീവ൯കരയുടെ മിഴിനീ൪-
പ്പുഴയിലെയൊരു കുഞ്ഞോളം;
കാലം നിശ്ചലമാകില്ലിനിയൊരു
കാലം പിന്നെവരില്ല.

അഞ്ച്

ഞങ്ങടെയോ൪മ്മകള് നന്നാണെങ്കില്
ഓ൪ക്കുന്നുണ്ടൊരു ഗാനം,
സിന്ധുവില് ഗംഗയില് യമുനയിലിന്നുമ-
തലകള് പാടുന്നു:

"ഞങ്ങളുമില്ലാ നിങ്ങളുമില്ലാ
നമ്മള്- നമ്മള് മാത്രം,
നമ്മുടെതല്ലോ ഭാരത;മൊഴുകും
കണ്ണീരൊപ്പുക നിങ്ങള്."

പാതിമറഞ്ഞൊരു പാവംദേഹം
പാടിമറഞ്ഞാ ഗാനം,
കാലത്തി൯തേ൪ നീങ്ങിടുമൊച്ചയി-
ലാണ്ടുകിടന്നാ ഗാനം.     

ഒക്ടോബറുകള് വരുമ്പോള് മാത്രം
നിങ്ങളതോ൪ക്കുന്നു,
സാമ്രാജ്യത്വം കെട്ടിയചങ്ങല-
യണിയും ഞങ്ങളെയും.

കപ്പലില് വന്നൊരു സാമ്രാജ്യത്വം
വാരിയെറിഞ്ഞൊരു മുത്തും,
പവിഴവുമെല്ലാം ചെപ്പിലൊതുക്കി-
പ്പറന്നു നിങ്ങളകന്നു.

കണ്ടില്ലാരും ദില്ലീഗേറ്റുകള്
കത്തിക്കാളിയതും,
ജാംഷഡ്പൂരിലെയുരുക്കുചൂളകള്
കരിഞ്ഞൊതുങ്ങിയതും.

ഈദി൯ചോര മണക്കുംമണല്പ്പു-
റങ്ങളു,മലിഗാറും
-പതഞ്ഞു പോങ്ങുന്നോ൪മ്മയിലവരുടെ-
യന്ത്യനമസ്ക്കാരം.

തിരിഞ്ഞു നോക്കുക ചരിത്രമെഴുതിയ
ചെങ്കല്ച്ചുവരുകളില്,
സുവ൪ണ്ണ സിംഹാസനങ്ങളല്ല,
-ശവക്കുഴി കാക്കുന്നു.

ആറ്

ഞങ്ങള് ചോരവാറ്റിനനയ്ക്കും
പഴനിലമൊരുനാളില്,
സ്വന്തമാകുമെന്നു പറഞ്ഞവ-
രെവിടെപ്പോയീനി?

ഞങ്ങള് വയലോരങ്ങളിലെങ്ങും
വെള്ളപ്പ്രാവുകള്ത൯,
മാനിഷാദ മന്ത്രംകേള്ക്കാ൯
കാത്തുനിന്നീനി.

തടവറകള് നൂറായിരങ്ങളി
ലൊഴുകും ചുടുചോര,
പുഴകള് തീ൪ക്കേ പുറത്തു നി൯ടെ
പാട്ടും കേട്ടീനി.

ഭയന്നു പോയൊരു തലമുറ ശ്വാസം-
വിടാ൯ ഭയക്കുന്നു,
പടുത്തുയ൪ത്തുവതെങ്ങനെയവ൪ക്കു
പാ൪ക്കാനൊരു രാഷ്ട്രം?

ഏഴ്

നീലനിലാവും തിങ്കള്ക്കലയും
മുഖം മിനുക്കുമ്പോള്,
നിശ്ചലമാകും കുളത്തിലാരോ
കല്ലുകളെറിയുന്നു.

തൊടികളിലന്തിത്തിരികള് തെളിയ്ക്കും
ഗ്രാമപ്പുളകങ്ങള്,
-നിങ്ങള് നിങ്ങടെ നീലക്കണ്ണാ-
ലവരെത്തഴുകല്ലേ.

കത്തുന്നണയാ,തരുണോജ്ജ്വലമൊരു
വസന്ത കാലത്തി൯
പ്രതീക്ഷ;യാളിക്കത്തുന്നങ്ങി-
ങ്ങഗ്നിസ്ഫുലിംഗങ്ങള്.

പടരും പുതിയ പ്രകാശകരങ്ങള്
പരത്തും ചോരച്ചൂരി൯,
ശക്തിനുക൪ന്നീ നിദ്രകുടഞ്ഞെഴു-
നേല്ക്കുക വേഗം നിങ്ങള്.

തൂലിക ചൂടിയ കൈകളിലെല്ലാം
പടവാളേന്തുക നിങ്ങള്,
ശക്തമൊരായുധമത്രേ ജീവിത-
മേന്തുക വാളായ്ക്കൈയ്യില്.

ജഢത്വഭാരം പേറിയ ജീവിക-
ളൊന്നൊന്നായെല്ലാം,
മണ്ണടിഞ്ഞപ്പോഴും മനുഷ്യ-
നമരത്വം നല്കാ൯,

മഞ്ഞില് മഴയില് പ്രചണ്ഡമാരുത-
നലറും പ്രളയത്തില്,
അന്യം വരാതെയോരോ തലമുറ
കടന്നു കൈമാറി,

കൈയ്യില്ക്കിട്ടിയ ജീവിതമായുധ-
മാക്കിയൊരുങ്ങീനോ;
കരളിലുറച്ച കിനാവിലുരച്ചതു
മൂ൪ച്ച വരുത്തീനോ.

മഞ്ഞിനെ വെട്ടാനല്ലീവാള്,
വരിവണ്ടിനെയോങ്ങാനല്ല,
സാമ്രാജ്യത്വം കെട്ടിയുയ൪ത്തിയ
കോട്ടകള് തട്ടിനിരത്താ൯.

നമ്മുടെ മുന്നിലുയ൪ന്നുവരുന്നൊ-
രിരുട്ടി൯ കോട്ടകളാകെ,
ആഞ്ഞുതക൪ത്തീ നാടി൯മോചന-
മാരംഭിക്കാറായി.

അണിയണിയായുയരട്ടെ നിരന്നീ-
യാസാദി൯ പുതുമന്ത്രം:
“ആയിരമായുധമല്ലാ വേണ്ടതൊ-
രായിരമാളുകള് വേണം.

ഒന്നിച്ചൊരുമിച്ചലറിയടുത്തൊരു
വ൯തിരയായ്‌ നാം ചെന്നാല്,
കാലത്തിന്ടെ മണല്ത്തട്ടുകളില്
ഞാഞ്ഞൂല് മണ്ണിലൊളിക്കും.

ഒരുചെറുകാറ്റായ് നമ്മളുയ൪ന്നൊരു
വ൯കാറ്റായ്ച്ചെന്നാലോ,
സംസ്ക്കാരത്തിരുമുറ്റമഴുക്കും
കരിയില വിണ്ണിലൊളിക്കും.

ഒരുചുടുകാറ്റായുയരുക നമ്മള്
കരിയിലക്കാടിനു ചുറ്റും,
ഒരുവ൯തിരയായ്‌പ്പടരുക നമ്മള്
കളിമണ്തുരുത്തിനു ചുറ്റും.” 


കുറിപ്പു്:

സ്ഥാനമാനങ്ങള്ക്കും അക്കാദമിക്ക് പദവികള്ക്കും പണത്തിനും വേണ്ടി ജനങ്ങളെയും സാമൂഹ്യ പ്രസ്ഥാനങ്ങളെയും പ്രതിബദ്ധതയെയും സ്വന്തം വള൪ ച്ച്ചയ്ക്കുപയോഗിക്കുകയും എന്നിട്ട് ഒറ്റരാത്രികൊണ്ട് കൈയ്യൊഴിയുകയും ചെയ്ത കേരളത്തിലെ സാഹിത്യകാര൯മാരെയും കവികളെയും അഭിസംബോധന ചെയ്യുന്നതാണ് 1981ല് രചിക്കപ്പെട്ട ഈ കവിത- അവരെ മാത്രം അഭിസംബോധന ചെയ്യുന്നത് - എഡിറ്റ൪.

Dear Reader, We will soon release an audio recording of this full poem as a video in our Bloom Books Channel on YouTube. Visit us here: http://www.youtube.com/user/bloombooks/videos 






Malayalam Long Poem 008. Thirike Vilikkuka. Full Book. P.S.Remesh Chandran

If you are an international reader, you can read this poem here. You needn't have installed ISM fonts in your computer.

ML 007



തിരികെ വിളിക്കുക

പി. എസ്സ്. രമേശ്‌ ചന്ദ്ര൯

ഒന്ന്

കൈയ്യുംകെട്ടി നടന്നവ൪ പലരും
വിദേശ ജോലിയ്ക്കായ്,
വയലും പുരയും പണയം വെ,ച്ചവ൪
വിമാനമേറുന്നു.

ചുട്ടുപഴുത്ത മണല്ക്കാറ്റുകളുടെ
ചൂടില്ച്ചൂളാതെ,
ചെക്കുകളായവ൪ പണമെത്തിച്ചൂ
കടങ്ങള് കൈവീട്ടാന്. 

നാട്ടിലെയവരുടെ ബന്ധുഗൃഹത്തിലെ
വാല്യക്കാരന്മാ൪,
വിദേശ നി൪മ്മിത വാച്ചും കെട്ടി
വാറ്റി നടക്കുന്നു.

കോട്ടിലു,മിറുകിയ കാല്സ്രായികളിലു-
മവരുടെ പൊങ്ങച്ചം,
വിളിച്ചു ഘോഷിച്ചവരുടെ പരമ
ദരിദ്ര കുലീനത്വം.

അറിയാഭാഷയിലാരോ പാടു-
ന്നതുകേട്ടവരെല്ലാം,
ആഹ്ലാദത്താലാടുന്നിരവിലു –
മാളെയുറക്കാതെ.

അപൂ൪വ്വമൊന്നോ രണ്ടോ നി൪ദ്ധന
ഗൃഹങ്ങളില് നിന്നും,
അന്യൂനം പല തലമുറ ചൊല്ലിയ
മന്ത്രം കേള്ക്കുന്നു. 

ഒന്നും പാടാനില്ലാത്തവരുടെ
പേ൪ഷൃ൯ വീണകളില്,
രാപകലൊഴുകുന്നശ്ലീലാവൃത
സിനിമാ ഗാനങ്ങള്.

ഓണപ്പുല്ലുകള് പൂത്തൂ, ക്ഷണികം
കവിത കിനിഞ്ഞത്രേ,
ഒന്നും പറയാനില്ലാത്തവരുടെ
നാവി൯ തുമ്പുകളില്.

എന്നും വൈകുന്നേരം വായന
ശാലയിലില്ലിപ്പോള്,
ഇല്ലായ്മകളുടെ നിവാരണത്തിനു
യുവജന സംവാദം.

ഗ്രന്ഥപ്പുരയുടെ മൂലയില് മുരളും
വനമക്ഷികകള് പോല്,
ഗാനം കേട്ടു മുഴുക്കാത്തവരൊരു
കൂട്ടം വാഴുന്നു.

ഇല്ലാനേരം തെല്ലുമവ൪ക്കൊരു
ഗ്രന്ഥം വായിക്കാ൯, 
ഇന്ദ്രിയ തുരഗാതുരതയിലുരുകു-
'ന്നിരുളം' ഗ്രാമക്കാ൪.

കണ്ണിന്ടെ കറുപ്പിനു വീണ്ടും
കാളിമ കൂട്ടാനായ്,
കരളിന്ടെ നെരിപ്പോടുകളില്
കനവുകള്  നീറ്റിയവ൪.

ചുണ്ടിന്ടെ ചുവപ്പിനു മീതേ
ചോപ്പു ചുരത്താനായ്,
ചതിയിലവ൪ ചങ്ങാതികളുടെ
ഹൃദയം വിലവെച്ചു.

മറഞ്ഞു പോയവ൪ മുഖത്തു ചൂടിയ
മഹത്വ ഭാവങ്ങള്,
താമരയിലയില് താളംതുള്ളും
നീ൪ത്തുള്ളികള് പോലെ.

ഓരോ നൂറ്റാണ്ടിന്ടെയുമൊടുവിലൊ-
രല്പം നില്ക്കുക നാം,
നമ്മള് പോന്ന നടപ്പാതകളുടെ
നാണം കാണാനായ്.  

രണ്ടു്  

ഒരിക്കല് നമ്മുടെ മു൯ഗാമികളുടെ
വിശ്രമ ഗേഹങ്ങള്
-മുറിച്ചു നഗരമുയമുയ൪ത്താ൯ നമ്മള്
വിജനാരണ്യങ്ങള്.

ഞാറ്റടി വയലു നികത്തീ നമ്മളൊ-
രുദ്യാനത്തിന്നായ്,
മുറിച്ചു കല്പ്പകമരങ്ങള് പുതിയൊരു
മൃഗാലയം പൊങ്ങാ൯.

നഗരത്തിന്ടെ നടുക്കാ നാറിയ
നാഗരികത നോക്കി,
നാണം പൂണ്ടവ നിന്നൂ നവമൊരു
നാശം കൈചൂണ്ടി.

മനുഷ്യ൪ കൊഞ്ചുന്നതുമവ൪ കുഞ്ഞു-
ങ്ങള്പോല്ക്കുഴയുവതും,
ഞരമ്പു രോഗികളവരുടെ പ്രണയ-
ച്ചേഷ്ടകള് കാട്ടുവതും,

മദിരാശ്  നഗരിയിലടിഞ്ഞു കയറിയ
മിമിക്രി വിദ്വാന്മാ൪
-ചലച്ചിത്രങ്ങളിലൊരുക്കിയവയുടെ
ദ൪ശന ദൗ൪ഭാഗൃം.

ചഞ്ചലചിത്തകള് ഗ്രാമസ്ത്രീകള്
സന്ധ്യാവേളകളില്,
ചമഞ്ഞിരുന്നവ൪ കാറ്റേല്ക്കുന്നൂ
പുഴയുടെ പടവുകളില്.

കാസെറ്റ്കാമുകരൊരുങ്ങി സ്വരസുര-
തോല്സവസുഖമറിയാന്,
കാമിനിമാരേക്കാളും കാമിത-
മോരോ കാസെറ്റും.

'മ്യൂസിക്ക് മാനിയ' രോഗം ബാധിത൪
നിരവധി മനുജന്മാ൪,
ടേപ്പ് റെക്കാറ്ഡറില് രഹസ്യരതികളില്
മുങ്ങിപ്പൊങ്ങുന്നു.

യൌവ്വന വിഹ്വലതയ്ക്കും കടുത്ത
കാമോല്സുകതയ്ക്കും,
കാവ്യാവിഷ്ക്കരണം നല്കുന്നൂ
കപട കവീന്ദ്രന്മാ൪.

'കാലം മാറിപ്പോയ്‌, നി൪വ്വികാര
കച്ചവടത്ത്വരയില്,
ക൪ഷക൪ ഭൂമികള് കൈവിട്ടാവഴി
പലായനം ചെയ്തു.'

പൊഴിഞ്ഞുപോയ്പ്പല പൂക്കുല, പറവകള്
ചിത്രച്ചിറകുകളില്
ശിരസ്സു താഴ്ത്തിയിരുന്നൂ, കരിയും
കാനനഭംഗികളില്.

പാട്ടിനു പുറകേ പായുന്നവരുടെ
യാന്ത്രിക ശബ്ദങ്ങള്,
ജൈവാവിഷ്ക്കരണങ്ങളിലുണ്മയെ-
യാദേശം ചെയ്തൂ.

പവിത്രമാം പല പാരമ്പര്യങ്ങള്
പരിണാമോദ്ധതിയില്,
വിശുദ്ധമാം ചില വിശ്വാസങ്ങള്
വിഷയാസക്തിയതില്,

വിസ്മൃതി പൂകി;യവിശ്വാസികളുടെ
വിഹ്വല നിലവിളിയില്,
വിലീനമായ്പ്പോയ് വിശ്വാസികളുടെ
നിഗൂഢ ദ൪ശനവും.            

പുല൪ച്ച മുതലേ പെയ്യാനുയ൪ന്നു
മേഘങ്ങള് നിന്നൂ,
ഉയ൪ച്ച കുറയും മലയുടെ മുകളിലൊ-
രുടഞ്ഞ സ്വപ്നം പോല്.

മൂന്നു്

ആദിമനാമൊരു കുരങ്ങനിനിയൊരു
ചുവടും ചാടാതെ,
മുട്ടും കെട്ടി, മരങ്ങളില് മടുത്തു-
മിരുന്നിരുന്നെങ്കില്,

ആലോചിക്കുക പരിണാമത്തിന്
പടവുകള് പിന്നിട്ടു
പൂ൪വ്വികനാമാക്കുരങ്ങനെങ്ങനെ
മനുഷ്യനായ് മാറും?

ഉറച്ച ശിഖരവുമതിദൂരത്തിലെ
ചില്ലക്കൊമ്പുകളും,
ചുവടും ലക്ഷൃവു,മവയ്ക്കു നടുവിലെ-
യറിയാച്ചുവടുകളും,

അനിശ്ചിതത്വവുമതിജീവിച്ചവ-
രിച്ഛാശക്തിയതാല്;
കുതിച്ചു ചാടിയ കുരങ്ങു മാനവ
കുലങ്ങള് സൃഷ്ടിച്ചൂ.

ചരിത്ര നായക൪ നായാടികളുടെ
ഗുഹാമുഖം തോറും,
ഋതുക്കളവയുടെ വരവും പോക്കും
കുറിച്ചു സൂക്ഷിച്ചു.

വസന്തകാല മരന്ദം തെരയാ൯
വനമേഘല തോറും
വലഞ്ഞ വാല്നര,രവരാണാദിയില്
വാക്കുകള് സൃഷ്ടിച്ചൂ.

പ്രകാശമൊഴുകിപ്പടരും പകലി൯
പ്രഭാത ശാന്തതയില്,
പ്രസാദ വദന൪ പൂ൪വ്വമനുഷ്യ൪
തോണികള് തുഴയുന്നു.

രാത്രിയിലനവധി താരങ്ങള്ത൯
പവിഴപ്രഭനോക്കി,
വാനനിരീക്ഷണ ശൈലത്തിന്ടെ
നിറുകയിലവ൪ നിന്നു.

ജഢചേതനകള് ഗോളങ്ങളില്നി-
ന്നനവരതം പൊഴിയും
രജതപ്രഭയില്, രഹസ്യമായാ
പറുദീസയുയ൪ന്നു.

അതുവരെയുള്ള സമസ്ത ഗുണങ്ങളു-
മുള് വാഹം ചെയ്തു,
അറിവി൯ തരുവിലൊരപൂ൪വ്വമധുഫല-
മുദയം ചെയ്യുന്നു.    

യുഗങ്ങള് പൊഴിയുന്നവയുടെ പദരവ-
മുയ൪ന്നു കേട്ടില്ല,
യശസ്സു തേടിയ സേനാനികളുടെ
രണരവമിനിയില്ല.

നേരേനീണ്ടൊരു നേ൪രേഖയിലൂ-
ടരൂപിയാം കാലം
പുരോഗമിക്കു,ന്നൊരൊറ്റ ബിന്ദുവു-
മാവ൪ത്തിക്കാതെ.    

ചുവരിലിരുന്നു ചിലയ്ക്കും പല്ലികള്
ദിനസാറുകളത്രേ,
ചരിത്രമറിയാക്കാലത്താഴ്ന്നവ
ചതുപ്പു വയലുകളില്.

കടന്നു പോവതു മ൪ത്തൃനുമവനുടെ     
കരാളയാതനത൯
കരിമഷി പുരണ്ട ശാസ്ത്രത്തിണ്ടെ
കലികയിലേയ്ക്കല്ലോ.

നിശബ്ദ നിശ്ശൂനൃതയുടെ സ്വസ്ഥത
സ്ഫോടന ശബ്ദത്തില്,
നടുങ്ങിനില്ക്കും ന്യൂട്ട്റോണുകളുടെ
ഹിമയുഗമണയുന്നു.
  
കോളണികൂട്ടിക്കഴിയും കറുത്ത
കൂനനുറുമ്പുകള്ത൯,
കിടക്കമുറിയില് കുളിമുറിമുകളില്
മനുഷ്യ൪ കുടിയേറും.

കാണുക കടന്നു പോവതു മിമിക്രി-
യുഗത്തിലൂടേ നാം,
ഓ൪ക്കുക ഓ൪മ്മയില് മിന്നിത്തെളിയും
പ്രവചനവചനങ്ങള്.

'ജനനംപോലതു കരുതുക, നി൯ഗതി
മരണംപൂകുമ്പോള്;
ഹസിക്ക നീയൊരു ഹംസം പോ,ലാ-
നന്ദം പൂകുംപോല്!'  

കണ്ണീ൪ വീഴ്ത്തി നനയ്ക്കരുതിനിയൊരു
കുഴിമാടം പോലും,
ക൪ത്തവൃത്തിന്നുശിരിന്നാലവ-
യൂക്ഷ്മളമാകട്ടേ.

തിരികെ വിളിക്കുക ചിറകുകള് വീശി-
പ്പറന്ന പറവകളെ!
താഴ്മയിലമരുക താരുണ്യത്തി൯
തളിരില നിനവുകളേ!!


[‘തിരികെ വിളിക്കുക’ എന്ന ഗ്രന്ഥത്തിലെ മുഖ്യ കവിത.
1994 ജൂണ്‍ 7 നു രചന പൂ൪ത്തിയായത്.]

Dear Reader, We will soon release an audio recording of this full poem as a video in our Bloom Books Channel on YouTube. Visit us here: http://www.youtube.com/user/bloombooks/videos